enerverend wonder...

Na de verjaardag van Marieke hebben we een rustig dagje gehad, maar de dag van gisteren was daarentegen erg enerverend.. We zijn namelijk met de familie Everts op stap geweest als afsluiting van ons bezoek. We gingen om 4 uur op (vakantie?) om om 5 uur te vertrekken voor de Biotopo del Quetzal. Dat is een prachtig gebied waar de zeldzame Quetzal, het nationale symbool (vogel) van Guatemala te vinden is. Om 7 uur komen we daar aan. Het gebied is erg vochtig en klam tussen de 1700 en 1900 meter hoogte en we zweten dan ook aardig door het klimmen. We zien mede door de mist weinig vogels, maar ze zingen wel het hoogste lied. Ook bezichtigen we een waterval en op de valreep zien we nog een groene slang (zie foto). Dan op weg naar Lanquin en Semuc Champey waar grotten en een prachtig natuurverschijnsel te bewonderen is..

Eerst gaan we echter via Coban om nog te eten en gebruik te maken van een actie van de telefoonmaatschappij voor de Everts. De reis duurt langer dan gedacht, mede doordat het laatste stuk weg onverhard en steil is. We besluiten om eerst naar Semuc Champey te gaan. Eerst lijkt het een stuk oerwoud, maar het is werkelijk een wonderlijk verschijnsel met een bergrivier die zich in prachtig groenblauwe poelen verzameld. Daar onderdoor stroomt wel 300 meter een andere wildstromende rivier (zie foto 2). Moeilijk om te beschrijven, maar werkelijk een prachtig gezicht als je erbij staat. Evert (mijn broer) en ik zijn nog naar het uitzichtpunt gegaan, begeleid door krekels en boomkikkers, die een geluid maken als een cirkelzaag, om het van boven te bewonderen (foto 3). Maar het gekste komt nog.

Bezweet willen we nog even gaan zwemmen en dat doen we ook met de hele familie. Heerlijk! Maar al snel zet een onweer op... Het komt echt snel dichtbij en we gaan snel op het droge en pakken onze spullen. Als we nog aan de rand van het water zitten breekt het onweer in alle hevigheid los en begint het enorm te waaien. We pakken met al onze handen de spullen bij elkaar om onder een hutje met palmdak te schuilen. De takken, bladeren en dode houtstukken vliegen ons al om de oren. Maar wat er dan gebeurt zullen we niet snel vergeten. Als we bijna allemaal onder dak zijn, horen we een geruis en zien we 1 meter vanaf ons hokje tegelijk met een onweerklap een enorme woudreus langzaam neervallen. We schrikken enorm. De houten brug breekt als luciferhoutjes doormidden. Ook het hokje waar Gesine zich 5 minuten geleden heeft omgekleed is helemaal versplinterd. Een wonder dat er niemand verder gelopen was en onder de boom gekomen is, en een nog groter wonder is dat de boom precies langs het hutje is gevallen (zie foto 4). Het kan zijn dat de foto bewogen is, maar we stonden dan ook allemaal te trillen op onze benen. Goddank zijn we er allemaal zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

De grotten worden niet meer bezichtigd, daar is het al te laat voor en we hebben ook al genoeg meegemaakt. De Everts zetten ons af in Coban, waar we afscheid nemen. Na een korte nacht gaan we om 6 uur op pad naar Flores, waar we na 3 uur extra wachten voor een rivier (zie foto 5), omdat de ferry niet werkte, om 4 uur vanmiddag aangekomen zijn.. Het is hier heerlijk trouwens. Flores is een eiland en je ziet op bijgaande foto het uitzicht vanaf ons hotel, als we onze kamer uitlopen (zie foto 6).

Zo, dat was onze eerste weblog vanuit een internetcafé. Het werkt prima. We gaan zo nog even wat eten op dit prachtige eiland.