de laatste loodjes

Zo, het is gelukt: we hebben vandaag een noodpaspoort voor Marieke geregeld, inclusief stempel van de migracion. Eerst naar de Nederlandse ambassade om formulieren in te vullen, naar de Quickphoto (1 uur wachten) voor pasfoto´s. Weer naar de ambassade waar we een paar uur moesten wachten op het paspoort. Die tijd hebben we maar doorgebracht in een winkelcentrum (wachten, eten, Mc Donalds etc.). Om 2.20 uur met de bus naar de Migracion. Daar ging het vrij snel: om 3.30 uur vanmiddag was het allemaal geregeld. Als afsluiting zijn we nog naar een markt met allemaal Guatemalteekse dingen geweest. Wel leuk trouwens, met de bus door de stad: elke bus kost 0,10 eurocent pp en zo kun je de hele stad doorcrossen/-rammelen. Morgenochtend hopen we rond de middag hier te vertrekken om vervolgens ook rond de middag op donderdag in NL aan te komen. We horen de vliegtuigen hier al overkomen. Tot ziens allemaal!!

de plaatjes

We zijn inmiddels in Guatemala-stad aangekomen na ongeveer 5 uur met de bus vanuit Xela. Vanochtend eerst nog een tas gekocht en afscheid genomen van onze familie, die weer verder trokken (hebben we hen ook een keer uitgezwaaid..) Nu zitten we in Patricia´s Bed & Breakfast, in een rustig appartementje achter/bij een woonhuis. Nu nog de beloofde plaatjes:Een stukje van de heenweg, op deze hoogte (ca 3500 m) groeien nog de mooiste bloemen.
Maar het is wel brrrrr..... koud, en dan zijn we nog niet op de top.

Op 4000 meter, ca 200 meter onder de top, slaan we onze tent op. Dit is de 6-persoonstent waaruit de tassen gestolen werden, terwijl wij het hogerop zochten en naar de volgende prachtige adembenemende uitzichten keken.

Voor niets gaat de zon op...

De schaduw van de vulkaan is duidelijk te zien.

Op de terugweg nog enkele vergezichten.

En: Alles is mogelijk door Christus die mij kracht geeft!

hoogte en dieptepunt

Hallo allemaal,

Afgelopen weekend hebben we de Tajamulco beklommen met een groep van 17 man. De Tajamulco is een vulkaan van 4200 meter hoog, de hoogste in Centraal America. Zaterdag om 5 uur op om er naartoe te reizen, vervolgens 1000 meter klimmen en overnachten in het basiskamp op 4000 meter (met 7 man in een 6 persoonstent). ´s Ochtends weer om 5 uur op om naar de top te vertrekken en de zon op te zien komen over Mexico en Guatemala: supermooi, maar ook erg koud, gelukkig hadden we 5 a 6 lagen kleren aan.. Het dieptepunt was toen we terugkwamen in het kamp: de backpacks van uit onze voortent waren weg!!! Die van Marieke zat daar ook bij, gelukkig hadden we die van mij als hoofdkussen gebruikt. Door de hectiek van de ochtend en omdat we ons niet helemaal lekker voelden, had Marieke niet haar waardevolle spullen meegenomen naar boven (paspoort, bankpas en wat geld). Vervolgens dus afdalen, aangifte doen bij de politie, bankpas blokkeren etc. Gisteravond laat kwamen we terug. Nu nog zien of we ergens een rugzak kunnen kopen (want dat is het meest irritante wat we missen) en morgen moeten we naar de ambassade en de migracion voor een vervangend paspoort in Guatemala City.. Dat moet allemaal voor ons vertrek woensdag.

Later volgen wat plaatjes van de top.

toevallig

Ja hoor, lopen we hier rond in het hotel, zien we Jarnold lopen!! Blijkt onze familie hier in hetzelfde hotel te zitten (zonder dat we dat afgesproken hebben)!

van Panajachel (Lago de Atitlan) tot Xela

Gisteren waren we nog in Panajachel en we hebben daar gemountainbiked rond het meer. Het was zweten, maar het uitzicht was ook prachtig.In een dorpje hebben we nog een weeffabriekje aan huis bezocht en Marieke werd ook opgedirkt. Je wordt in Panajachel trouwens constant bestormd door mensen die willen dat je iets van hen koopt of wat bij hen eet. Vaak zijn ze wel prachtig gekleed.
Ons hotel was van een grote Maya-familie. De heer des huizes wilde wel met chica Marieke op de foto. Hij liep, net als de meeste andere familieleden, in klederdracht.
Vandaag zijn we naar Quetzaltenango (volksmond Xela) gereisd (6.30 uur opstaan, 2,5 uur met de bus). Daarbij stegen we tot 3.600 meter en dat is goed te zien. Morgen willen we de Tajamulco, de hoogste berg van Centraal Amerika gaan beklimmen. We zagen net dat onze familie hier ook al was aangekomen.. Verder gaat alles prima met ons, uitgezonderd wat maagklachten van mij (André), maar dat levert hopelijk geen problemen op.

Monterrico t/m Pacaya met onze familie

Van Antigua reisden we maandag naar Escuintla, waar we afgesproken hadden met onze familie, die naar dezelfde plek ging als wij. We moesten even wachten (bij de Mc Donalds). Tijd om dit plaatje te schieten. Er wordt in die omstreken veel verbouwd...
Toen op naar Monterrico, een plaats aan de Stille Oceaan, met een bijzonder strand en een mooie zee. Het strand is zwart en steil en de zee heeft prachtige hoge golven. Prachtig om te zien, horen en voelen. We hadden een hotel (met leeg zwembad) aan het strand.

Dinsdag was een lange dag, waarin we veel gedaan hebben.
- 5.30 uur opstaan
- boottocht door het natuurgebied, inclusief zonsopkomst en varen tussen de mangrovebomen.

Met de auto op een wankele veerboot naar de vaste wal.
Toen met zijn allen naar de autosafari Chapin, waar we hebben genoten van de slapende ´wilde´ dieren (zoals leeuwen, giraffen, apen en zebra`s), van het eten en het zwembad. Papegaaien hadden ze er ook.

en toen nog (voor ons opnieuw) naar de vulkaan Pacaya. Het was tegen het donker toen we er aankwamen. Het was toen prachtig helder en dan zie je de vulkaan aardig roken. Echt heel anders dan de vorige keer.

Ook boven was het heel anders. Het werd al snel donker, maar dan zie je de lavastromen des te beter. Evert, Gerieke, Marieke en André zijn nog helemaal naar boven geklommen. De top lukte net niet vanwege de duisternis en de mist (lastig als je maar 1 meter rondom ziet). Toch nog een blik op de lavastromen kunnen werpen (zie foto hiernaast). Een prachtige ervaring. Het was al half 10 toen we beneden waren, toen nog een dik uur rijden. En toen nog op zoek naar een hotel... Dat was niet zo eenvoudig, omdat alles bijna vol zat. Om 11 uur vonden we toch een bed voor iedereen. Al met al een lange intensieve, maar heerlijke dag. Vandaag maar rustig aan gedaan.

Vandaag zijn onze wegen weer gescheiden. De Everts hebben ons naar Cocales gebracht, waar we een bus namen naar het Lago de Atitlan, een prachtig meer. Daar staken we met een boot het meer over naar het toeristische Panajachel (met een perfecte aansluiting).

Van Livingston tot Antigua, incl. vulkaan Pacaya

Hieronder een foto-verhaal van de afgelopen dagen. We zijn van het warme Livingston naar het oude Antigua gereisd.

Een plaatje van het strand van Livingston met vissersboten, palmbomen en huisjes.


André werd een poco loco (een beetje gek) van de coco loco (kokosmelk met rum). Verder lekker gegeten met natuurlijk vis. De limonades hier smaken erg goed, met echte limoenen.


Vrijdag reisden we met de lancha (bootje) van Livingston naar Puerto Barrios. We gingen vroeg weg en zagen de zon opkomen. Daarna met de groene luxe bus (incl. eten) naar Guatemala-stad. Het was een snelle service bus, maar we moesten 3 uur wachten vanwege een wegblokkade door studenten.... We konden nog voor het donker doorreizen naar Antigua gelukkig.

Zaterdag hebben we de actieve vulkaan de Pacaya beklommen. Er komt rook uit de krater. Marieke wordt goed bewaakt met de gidsen aan haar rechterhand en de militairen aan de andere kant.

Soms werd het nogal heet onder onze voeten... We konden vlak langs de lavastroom lopen die hier en daar tevoorschijn stroomde. Het was een indrukwekkend gezicht, vooral om de warmte te voelen, de lucht te ruiken en het geheel te zien.

In Antigua zijn veel oude gebouwen en kerken te vinden. Vaak zijn het al haast ruïnes geworden door aardbevingen in het verleden.

Onze reis zit vol kleine verrassingen: Asjemenou? Waar komt dat nou vandaan? Soms beginnen schoenpoetsers (of verkopers of gidsen) zomaar in het Nederlands: scoene poetse?

Marimbaspelers in een restaurant. 6 man op 2 marimba´s en een cellospeler. Klinkt erg exotisch.

En hier zitten we nu in een internetcafé! Voor het laatste nieuws, e-mail, weblog en Skype. We hebben net weer een afspraak geregeld om onze familie hier weer te zien en een paar dagen samen op te trekken. Toevallig hadden we dezelfde (vakantie)plannen... Vandaag hebben we een echt rust(ig) dagje.

Rio Dulce, Finca Tatin en Livingston

In Rio Dulce hebben we een kasteel bezocht in San Felipe (drie kwartier lopen in de brandende zon) (zie foto 1). Detail: is ooit nog door een Nederlandse piraat ingenomen. Na een dag en een nachtje in Rio Dulce gaan we met een bootje de rivier op (zie foto 2), op weg naar Finca Tatin, een hotel in de jungle waar je alles zelf wat kunt regelen (op basis van vertrouwen) met:

• onze eigen bungalow in the middle of the jungle aan en op het water (zie foto 3)!
• veel planten, bloemen en dieren zoals krabben, vogels, vissen en kikkers, maar ook musquitos, kakkerlakken en spinnen, maar gelukkig slapen we goed onder onze klamboe.
• luieren in de hangmat (foto 4), een boek lezen, zwemmen in de rivier, spelletjes spelen en genieten van de rust en de geluiden van de jungle.
• Gezamenlijk eten in het open restaurant en praten met de andere gasten.
• Kayakken over de rivier.
• Wandeltocht door de jungle naar een grot, met allemaal vleermuizen en ondergrondse rivier, en een Mayadorpje, begeleid door 2 gidsen. Daarbij nog een rivieroversteek gemaakt, waarbij toch echt de schoenen even uit moesten.
• ´s ochtends een prachtig uitzicht over de rivier (foto 5).
• en heel veel zweten vanwege de vochtige warme lucht.

Vandaag zijn we na twee heerlijke dagen naar Livingston gevaren. Een plaatsje aan de Caribische zee met een heel aparte relaxte sfeer (veel mensen met Afrikaans uiterlijk en reggae muziek) (zie foto 6 en 7). Op de laatste foto waren we toeschouwer van het in mootjes hakken van een enorme vis op het strand, die ter plekke verkocht werd.
Hier wonen 4 soorten mensen bij elkaar (blank, zwart, latino en indiaans). Vanmiddag begon een Afrikaanse man van hier zelfs nederlands tegen ons te praten, toen we aan de kant van de straat zaten. Hij was een muzikant en had in Nederland gespeeld en was zelfs in bezit van een sleutelhanger met een klompje!

Tussen de bedrijven door eten we zo nu en dan een watermeloen of ananas en peuzelen we die op, maar we eten ook wel ander lekkers, zoals tortilla-chips, relatief veel kip en we drinken heel veel agua pura (zuiver water uit de winkel). Verder redden we ons hier prima, ook met de taal.

pas op de plaats (Rio Dulce)

Daar zijn we dan: in Rio Dulce na een prima busreis van 4 uur. En het mooist is: we kunnen hier pinnen en hebben dan ook gelijk een geldvoorraad aangelegd. We zijn van plan om hier een nacht te blijven om morgen naar Finca Tatin te gaan, aan het water in de jungle. Doei doei! André en Marieke

Tikal

Gisteren een rustig dagje met ontbijt op een terras op het water (zie foto 1) en proberen aan geld te komen, want dat lukt hier eigenlijk niet zo best bij een pinautomaat..

Vandaag naar Tikal (oude Maya-stad) geweest:

• Om 6 uur met de bus van Flores naar Tikal
• In Tikal (16 km2) rondzwerven door de warme klamme jungle, wat zweten!!
• Genieten van de natuur met allerlei bomen en planten.
• Zo nu en dan een verrassende blik op dieren. We hebben verschillende soorten apen, vogels, insecten (b.v. oranje rups) en een enorme kolonie soort insecteneters gezien (zie foto 5). En dan hebben we het nog niet over de dieren die we hoorden.
• Tussen alle natuur door wemelt het van de Maya-ruines (zie foto´s 2 en 4).
• Zo nu en dan hebben we uitzicht over de Selva (jungle) met uitstekende tempels (foto 3).
• Met recht een bijzondere plaats, het wemelt dan ook van de toeristen.

Ons plan is om morgen richting Rio Dulce te reizen.

enerverend wonder...

Na de verjaardag van Marieke hebben we een rustig dagje gehad, maar de dag van gisteren was daarentegen erg enerverend.. We zijn namelijk met de familie Everts op stap geweest als afsluiting van ons bezoek. We gingen om 4 uur op (vakantie?) om om 5 uur te vertrekken voor de Biotopo del Quetzal. Dat is een prachtig gebied waar de zeldzame Quetzal, het nationale symbool (vogel) van Guatemala te vinden is. Om 7 uur komen we daar aan. Het gebied is erg vochtig en klam tussen de 1700 en 1900 meter hoogte en we zweten dan ook aardig door het klimmen. We zien mede door de mist weinig vogels, maar ze zingen wel het hoogste lied. Ook bezichtigen we een waterval en op de valreep zien we nog een groene slang (zie foto). Dan op weg naar Lanquin en Semuc Champey waar grotten en een prachtig natuurverschijnsel te bewonderen is..

Eerst gaan we echter via Coban om nog te eten en gebruik te maken van een actie van de telefoonmaatschappij voor de Everts. De reis duurt langer dan gedacht, mede doordat het laatste stuk weg onverhard en steil is. We besluiten om eerst naar Semuc Champey te gaan. Eerst lijkt het een stuk oerwoud, maar het is werkelijk een wonderlijk verschijnsel met een bergrivier die zich in prachtig groenblauwe poelen verzameld. Daar onderdoor stroomt wel 300 meter een andere wildstromende rivier (zie foto 2). Moeilijk om te beschrijven, maar werkelijk een prachtig gezicht als je erbij staat. Evert (mijn broer) en ik zijn nog naar het uitzichtpunt gegaan, begeleid door krekels en boomkikkers, die een geluid maken als een cirkelzaag, om het van boven te bewonderen (foto 3). Maar het gekste komt nog.

Bezweet willen we nog even gaan zwemmen en dat doen we ook met de hele familie. Heerlijk! Maar al snel zet een onweer op... Het komt echt snel dichtbij en we gaan snel op het droge en pakken onze spullen. Als we nog aan de rand van het water zitten breekt het onweer in alle hevigheid los en begint het enorm te waaien. We pakken met al onze handen de spullen bij elkaar om onder een hutje met palmdak te schuilen. De takken, bladeren en dode houtstukken vliegen ons al om de oren. Maar wat er dan gebeurt zullen we niet snel vergeten. Als we bijna allemaal onder dak zijn, horen we een geruis en zien we 1 meter vanaf ons hokje tegelijk met een onweerklap een enorme woudreus langzaam neervallen. We schrikken enorm. De houten brug breekt als luciferhoutjes doormidden. Ook het hokje waar Gesine zich 5 minuten geleden heeft omgekleed is helemaal versplinterd. Een wonder dat er niemand verder gelopen was en onder de boom gekomen is, en een nog groter wonder is dat de boom precies langs het hutje is gevallen (zie foto 4). Het kan zijn dat de foto bewogen is, maar we stonden dan ook allemaal te trillen op onze benen. Goddank zijn we er allemaal zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

De grotten worden niet meer bezichtigd, daar is het al te laat voor en we hebben ook al genoeg meegemaakt. De Everts zetten ons af in Coban, waar we afscheid nemen. Na een korte nacht gaan we om 6 uur op pad naar Flores, waar we na 3 uur extra wachten voor een rivier (zie foto 5), omdat de ferry niet werkte, om 4 uur vanmiddag aangekomen zijn.. Het is hier heerlijk trouwens. Flores is een eiland en je ziet op bijgaande foto het uitzicht vanaf ons hotel, als we onze kamer uitlopen (zie foto 6).

Zo, dat was onze eerste weblog vanuit een internetcafé. Het werkt prima. We gaan zo nog even wat eten op dit prachtige eiland.

er is er een jarig!

Vandaag ben ik (Marieke) aan de beurt om te schrijven, natuurlijk omdat ik vandaag jarig ben.

Om half 7 vanmorgen werd ik luidruchtig gewekt door knallend vuurwerk onder ons slaapkamerraam (zo enorm ben ik nog nooit geschrokken). Daarna klonk er gezang onder begeleiding van een gitaar. Even later stonden ze voor de deur te zingen, een aantal jongeren uit de kerk en onze neefjes en nichtjes (zie foto). We hebben ook samen nog wat gezongen en taart gegeten.

Na een verder rustige morgen vertrokken we rond 1 uur naar Piedras Blancas, een klein gehucht op een uur rijden langs spannende bergweggetjes (de 4-weel-drive is wel nodig hier). We gingen met 2 auto's, volgestopt met mensen (zie foto), naar de familie die ook op de foto staat. Ze wonen met 10 mensen in een heel klein huisje van hout. Er is een keuken en een slaapkamer waar ze met z'n allen liggen. Vandaag was bij deze familie de vrouwenklas. Rina gaf bijbelles, een soort zondagsschool (zie foto). Ook hier is er nog uitgebreid voor me gezongen.

Toen we veilig en wel weer terug waren hebben we in de tuin een vuurtje gestookt waarop we lekker ge-BBQ-ed hebben!